Hidlet to aplikacja na iPhone'a

Skieruj aparat iPhone'a na kod, aby zainstalować. Bez konta.

albo wyślij mi link

Porównujesz aplikacje z sejfem na zdjęcia i każda w opisie mówi to samo: AES-256, jak w banku, klasy wojskowej. Skoro wszystkie używają tego samego szyfrowania, powinny być równie bezpieczne. Nie są, bo „AES-256” nazywa jedyny element systemu, który prawie nigdy nie zawodzi.

Ten poradnik wyjaśnia prostymi słowami, czym jest AES-256, jak sejf zamienia twoje hasło w klucz, dlaczego ten krok liczy się bardziej niż sam szyfr, oraz pięć pytań, które powiedzą ci więcej niż etykieta.

Czym jest AES-256

AES, czyli Advanced Encryption Standard, to szyfr opublikowany przez NIST, amerykańską instytucję normalizacyjną, jako FIPS 197. Dzieli dane na bloki po 128 bitów i każdy z nich zaciera tajnym kluczem, tak że odczytać go może tylko ten, kto ma ten sam klucz.

Liczba oznacza długość klucza. AES występuje w trzech wersjach:

256-bitowy klucz ma 2²⁵⁶ możliwych wartości, czyli liczbę o 78 cyfrach. Sprawdzenie ich wszystkich to nie kwestia szybszego komputera. To po prostu nierealistyczny atak. Poradnik NIST o zarządzaniu kluczami przypisuje AES-256 siłę zabezpieczeń 256 bitów, a raport NIST o kryptografii postkwantowej z 2026 roku umieszcza AES-256 w najwyższej kwantowej kategorii bezpieczeństwa i mówi, że nie spodziewa się potrzeby rezygnacji ze standardów symetrycznych, takich jak AES.

Sam szyfr jest więc bezpieczny. Wszystko, co ciekawe, dzieje się wokół niego.

Tryb pracy: czy zauważy manipulację?

Sam AES zaciera jeden blok. Żeby zaszyfrować całe zdjęcie, aplikacja uruchamia go w jakimś trybie, a tryb decyduje o tym, co jeszcze dostajesz.

GCM (Galois/Counter Mode) to częsty wybór dla plików. NIST opisuje go jako szyfrowanie uwierzytelnione: poza zachowaniem danych w tajemnicy potrafi wykryć zarówno przypadkowe, jak i celowe zmiany. Jeśli ktoś zmieni zaszyfrowane zdjęcie, aplikacja się o tym dowie, zamiast pokazać uszkodzony plik.

GCM ma jedną twardą zasadę. Każde szyfrowanie potrzebuje świeżej wartości zwanej nonce (NIST nazywa ją IV), a NIST ostrzega, że jeśli choć raz powtórzy się ona z tym samym kluczem, ochrona może zawieść niemal całkowicie. NIST uznaje tę zasadę za prawie tak samo ważną jak zachowanie klucza w tajemnicy. Sejf, który pisze „AES-256-GCM”, mówi ci coś użytecznego. Ten, który pisze tylko „AES-256”, nie mówi, jakiego trybu używa.

Klucz: skąd się bierze?

To pytanie decyduje o tym, jak bezpieczny naprawdę jest sejf.

Nikt nie wpisuje 256-bitowego klucza. Wpisujesz PIN, hasło albo wzór, a aplikacja zamienia je w klucz. Wskazówki NIST dotyczące kluczy opartych na hasłach opisują problem wprost: hasła mają niską entropię, więc nie nadają się do bezpośredniego używania jako klucze. A jeśli ktoś skopiuje zaszyfrowane pliki, może zgadywać offline, na sprzęcie własnego wyboru, więc siła hasła ma krytyczne znaczenie.

Zgadywanie utrudniają dwa narzędzia:

• Sól. Losowa wartość dodawana do hasła, przez co każdy sejf trzeba atakować osobno. NIST mówi, że powinna mieć co najmniej 128 bitów.
• Wiele iteracji. Hasło przechodzi przez funkcję taką jak PBKDF2 (zdefiniowaną w RFC 8018) tysiące albo miliony razy, więc każda próba kosztuje atakującego tyle pracy. Wytyczne NIST z 2010 roku mówią, że liczba iteracji powinna być tak duża, jak to praktycznie możliwe, zalecają co najmniej 1000 i wskazują, że 10 000 000 może pasować do szczególnie krytycznych kluczy.

Żadna liczba rund nie uratuje jednak krótkiego kodu. 4-cyfrowy PIN to 10 000 możliwości. Nawet jeśli każda próba jest powolna, to wciąż krótka lista. Poradnik NIST o zarządzaniu kluczami ujmuje to ogólnie: siła klucza spada do siły najsłabszego procesu, który go chroni. 256-bitowy klucz zrobiony z 4-cyfrowego PIN-u to w praktyce 4-cyfrowy PIN.

Twój iPhone radzi sobie z tym lepiej, niż mogłaby sama jakakolwiek aplikacja. Apple podaje, że kod jest powiązany z kluczem sprzętowym wewnątrz urządzenia, więc próby trzeba wykonywać na tym iPhonie, po około 80 milisekund każda, a opóźnienia wymusza Secure Enclave. Telefon szyfruje też zapisywane pliki: Apple mówi, że każdy plik dostaje własny, nowy 256-bitowy klucz, a w urządzeniach z układami od A14 do A18 oraz M1 i nowszymi szyfrowanie to AES-256 w trybie XTS (modele A9–A13 używają AES-128). Co to obejmuje, wyjaśnia poradnik Czy album „Ukryte” w iPhonie jest zaszyfrowany?

Częste nieporozumienia

„Klasy wojskowej” znaczy coś więcej. Nie znaleźliśmy organizacji standaryzacyjnej, która by to definiowała. To hasło marketingowe, zwykle oznaczające zwykły AES-256. RFC 9151, napisany przez NSA profil jej zestawu CNSA dla systemów bezpieczeństwa narodowego, wymienia AES z kluczami 256-bitowymi w trybie GCM, czyli tym, którego używa wiele zwykłych aplikacji.

„AES-256” znaczy, że firma nie widzi moich zdjęć. Samo to nie wystarczy. Szyfrowanie trzyma z dala tylko tych, którzy nie mają klucza. Jeśli klucz ma firma, może odszyfrować dane. Apple mówi o tym otwarcie w przypadku iCloud: przy standardowej ochronie Apple ma klucze do większości danych, w tym do Zdjęć, i może je odszyfrować w twoim imieniu. Przy Zaawansowanej ochronie danych klucze do większości danych w iCloud mają tylko twoje zaufane urządzenia. Szczegóły są w poradniku Czy Apple widzi twoje ukryte zdjęcia?

„Zaszyfrowane na telefonie” znaczy „zaszyfrowane w chmurze”. Kopię zapasową sprawdź osobno. Sejf może starannie szyfrować pliki na iPhonie, a potem zapisać ich kopię tam, gdzie są zaszyfrowane kluczem, który zatrzymuje firma.

Większy znaczy zawsze lepszy. AES-128 też jest daleko poza zasięgiem zgadywania. Różnica między 128 a 256 bitami liczy się znacznie mniej niż różnica między 4-cyfrowym PIN-em a długą frazą.

Pięć pytań, które warto zadać zamiast tego

1. Jaki tryb? AES-256-GCM albo inny tryb uwierzytelniony mówi ci, że plików nie da się zmienić bez zauważenia przez aplikację.
2. Co tworzy klucz? Hasło, PIN, wzór? Jak długi może być i czy aplikacja spowalnia zgadywanie?
3. Kto jeszcze ma klucz? Jeśli jest reset hasła przez e-mail, do środka może wejść ktoś inny niż ty.
4. Co dzieje się z kopią w chmurze? Czy jest najpierw szyfrowana na telefonie kluczem, którego firma nigdy nie widzi?
5. Przed czym chroni? Obcy, który kopiuje pliki, ktoś, kto pożycza twój odblokowany telefon, i ktoś, kto zna twój kod, to trzy różne problemy.

Więcej o ostatnim punkcie znajdziesz w poradniku Blokada wzorem, PIN czy Face ID: co chroni zdjęcia.

Jak odpowiada na nie Hidlet

Hidlet szyfruje każde zdjęcie, film, nazwę pliku i miniaturę algorytmem AES-256-GCM na twoim iPhonie, zanim cokolwiek zapisze. Każdy sejf ma własny losowy klucz, a otwiera go wzór rysowany na siatce 5×5. Wzór nigdy nie jest zapisywany: Hidlet przepuszcza go przez PBKDF2-HMAC-SHA512 600 000 razy, z dodaniem losowego sekretu przechowywanego w twoim Pęku kluczy, osobno od kopii zapasowej. Kto ma tylko kopię zapasową, nie może zacząć zgadywać bez tego sekretu. Błędne wzory wydłużają czas oczekiwania, nawet do 15 minut za każdym razem.

Nikt inny nie ma kopii tych kluczy, także my. Opcjonalna zaszyfrowana kopia trafia do twojego własnego iCloud, najpierw zaszyfrowana na telefonie.

Czego Hidlet nie zrobi: krótki, prosty wzór łatwiej zgadnąć niż długi, a jeśli ktoś zmusi cię do otwarcia sejfu, szyfrowanie nie pomoże. Do tego służy sejf przymusu w wersji Pro. Hidlet jest dostępny w App Store.